Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, το trafficking και η πορνεία δεν είναι το ίδιο πράγμα. Στο δεύτερο έχεις επιλογή (υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν και το κάνουν), στο πρώτο αυτή η επιλογή δεν υπάρχει. Δεν πιστεύω ότι οι υπογραφές, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, κλπ κλπ σταματάνε προβλήματα όπως το trafficking. Αλλά αξίζει, έστω και για την ξενερωμένη μούρη του τουρίστα. Έστω για ένα βράδυ.
Υ.Γ.: Το βίντεο μπήκε ολόκληρο μαζί με τα διάφορα σχόλια των γύρω. Θα ήθελα πάρα πολύ να μην υπήρχε τίποτα σεξιστικό σ'αυτό (και όχι μόνο). Όσο πολλές όμως κι αν είναι οι πραγματικότητες, τόσο η συμπύκνωσή τους τις κάνει να συγκλίνουν όλες στο ίδιο σκληρό συμπέρασμα. Καθάρματα, αυτό, δεν θα κρατήσει για πολύ..
‘’Μετά τα μεσάνυχτα, κάθε λάμπα δρόμου αξίζει μια ομάδα φυλάκων. Αυτή ήταν μια από τις αρχές διατήρησης τουνόμου και της τάξης στο προεπαναστατικό Παρίσι στα τέλη του 19ου αιώνα. Τη μέρα 1500 αστυνομικοί με στολές ήταν στους δρόμους. Τη νύχτα, 3500 φανάρια κάνανε την ίδια δουλειά.''
Ο προϋπολογισμός της αστυνομίας δείχνει πόσο σημαντικός ήταν ο δημόσιος φωτισμός για την μηχανή ασφάλειας. Ο φωτισμός απορροφούσε το 15% του συνολικού προϋπολογισμού, κάνοντας τον το πιο σημαντικό αντικείμενο εκτός από τη φρουρά. Σε αυτή την εικόνα τάξης και ασφάλειας, ο φωτισμός συνδέεται άρρηκτα με όλο το φάσμα των μεθόδων αστυνόμευσης και όντως, οι φανοί φαίνεται να κυριαρχούν πάνω απ΄όλα τ’ άλλα.
Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη, ότι από την αρχή, οι φανοί του Παρισιού προκαλούσαν την οργή των από κάτω. Οι μεθυσμένοι και οι ''ασύδοτοι'' (débauché), που τριγυρνούσαν στους δρόμους την νύχτα, διασκέδαζαν σπάζοντας τις λάμπες με τα κοντάριατους, αν μπορούσαν να φτάσουν αρκετά ψηλά. Όταν οι φανοίβρίσκονταν κρεμασμένοι τόσο ψηλά ώστε να μην τις φτάνουν τα κοντάρια, μια νέα μέθοδος καταστροφής τους έγινε δημοφιλής κατά την οποία έκοβαν τα σχοινιά απ' τα οποία κρεμιόντουσαν οι λάμπες, κι έτσι αυτές έπεφταν και έσπαγαν στο πεζοδρόμιο.
Η πράξη του σβησίματος του φωτός χάριζε μια αίσθηση παντοδυναμίας. Η καταστροφή των λαμπών το 17ο και 18ο αιώνα πρόσφερε και την επιπρόσθετη ευχαρίστηση της συμβολικής ανατροπής της εξουσίας που αυτές πρέσβευαν: το σκοτάδι που επικρατούσε αφού οι λάμπες είχαν σβήσει συμβόλιζε την αταξία και την ελευθερία.
Κάθε επίθεση σε μια λάμπα δρόμου ήταν μια μικρή επαναστατική πράξη εναντίον της τάξης που αυτές αντιπροσώπευαν και τιμωρούνταν ως τέτοια. Στο Παρίσι, η καταστροφή των φανών δεν αντιμετωπίζονταν σαν αντικοινωνική συμπεριφορά αλλά σαν εγκληματική πράξη. ‘’Αν κάποιος τις σπάσει'', γράφει ένας Άγγλος ταξιδιώτης στα τέλη του 17ου αιώνα,'' πηγαίνει πάραυτα στη γκιλοτίνα.''
Το καλοκαίρι του 1789, το νόημα του γαλλικού ρήματος lantenerάλλαξε και στην αρχή της επανάστασης σήμαινε ‘να κρεμάς κάποιον από μια λάμπα’’. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ξέσπασε η λαϊκή εκδίκηση τις πρώτες βδομάδες της Επανάστασης, πριν η Επιτροπή της Δημόσιας Ασφάλειας και η γκιλοτίνα επέβαλαν την τάξη τους στην επαναστατική δικαιοσύνη. Τα πρώτα θύματα ήταν δύο από τους πιο μισητούς εκπροσώπους του παλιού καθεστώτος, ο Φουλόν και ο Μπερτιέ, οι οποίοι στις 22 Ιουλίου του 1789 κρεμάστηκαν σε μια λάμπα βιδωμένη στην πρόσοψη του HoteldeVille. Σε αντίθεση με τις περισσότερες λάμπες που ήταν κρεμασμένες με σχοινιά τεντωμένα στο μήκος του δρόμου, αυτή ήταν βιδωμένη στον τοίχο με μια κατασκευή που είχε το σχήμα της κρεμάλας. Αυτό το ασυνήθιστο χαρακτηριστικό εξηγείται απ' το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος φανός δεν βρίσκονταν σε δρόμο αλλά σε πλατεία, την PlacedeGreve(που ήταν ο παραδοσιακός χώρος των εκτελέσεων) και δεν μπορούσε να κρεμαστεί με σχοινί.
Ο πιο προφανής λόγος για τη χρήση αυτής της κατασκευής για μια εκτέλεση ήταν το σχήμα που θύμιζε την κρεμάλα. Αλλά κάτι παραπάνω πρέπει να έπαιζε ρόλο, αφού οι δρόμοι του Παρισιού ήταν γεμάτοι με αντικείμενα που ήταν εξίσου καλά για αυτό το σκοπό, για παράδειγμα πολλά δέντρα και ταμπέλες μαγαζιών. Μάλλον όμως ήταν μια περίπτωση ‘’ξεκαθαρίσματος λογαριασμών ‘’ με έναν τρόπο και πραγματικό και συμβολικό.
Οι εξεγερμένοι όμως, δεν είχαν μόνο ταλέντο στην συμβολική κίνηση. Πάνω απ’ όλα, η καταστροφή των δημόσιων λαμπών ήταν μια πρακτική στρατηγική στις μάχες δρόμου εναντίων των δυνάμεων του κράτους. Το σκοτάδι που ακολουθούσε ενώ οι λάμπες καταστρέφονταν, δημιουργούσε μια περιοχή μέσα στην οποία οι κυβερνητικές δυνάμεις δεν μπορούσαν να δράσουν. Ένας άλλος μάρτυρας αναφέρει: ''Καθώς οι λάμπες σπάζονταν και το σκοτάδι επικρατούσε, οι δρόμοι ήταν εξαιρετικά επικίνδυνοι για την παραμονή των βασιλικών στρατευμάτων. Υποχωρούσαν λοιπόν πίσω από τα κανόνια τους με συνεχείς λογομαχίες, προς την πλατεία του Λουδοβίκου του 14ου και από εκεί τολμούσαν να στείλουν περιπολίες αλλά μόνο στους κεντρικούς δρόμους. Το σπάσιμο των λαμπών σήκωνε ένα τείχος σκοταδιού, προστατεύοντας μια περιοχή από την επιδρομή των κυβερνητικών δυνάμεων. Πήγαινε μαζί με μια άλλη τεχνική των μαχών δρόμου του 19ου αιώνα: την έγερση πραγματικών τειχών, των οδοφραγμάτων. Το οδόφραγμα λειτουργούσε ως φυσικό εμπόδιο συνοδευόμενο από το οπτικό εμπόδιο της άφωτης νύχτας. Το αποτέλεσμα αυτής της διπλής οχύρωσης περιγράφεται ως εξής: ‘’Απογυμνωμένο από όλα τα φώτα του και τελείως οχυρωμένο, το Παρίσι γινόταν απόρθητο μέσα σε λίγες ώρες. Με την ταυτόχρονη εμφάνιση των οδοφραγμάτων και των σπασμένων λαμπών τον Ιούλιο του 1830, οι καταπιεσμένοι επέστρεψαν με έναν κλασσικό τρόπο. Αυτές οι επαναστατικές πράξεις ανέτρεψαν την τάξη που ο απολυταρχισμός είχε επιβάλει στους δρόμους πριν 150 χρόνια.''
Όταν πλησίασε στον πλανήτη, χαιρέτησε με ευγένεια το φανοκόρο:
- Γιατί μόλις τώρα έσβησες το φανάρι σου;
- Τέτοια είναι η εντολή. Καλημέρα.
- Τι είναι η εντολή;
- Είναι να σβήνω το φανάρι μου. Καλησπέρα. Και το άναψε ξανά.
- Μα γιατί το άναψες πάλι;
- Είναι η εντολή, απάντησε ο φανοκόρος.
- Δεν καταλαβαίνω τίποτε, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Δεν υπάρχει τίποτε που να πρέπει να καταλάβεις, είπε ο φανοκόρος. Η εντολή είναι εντολή. Καλημέρα.
Κι έσβησε το φανάρι του...
Υ.Γ. 1: Για όποιον θέλει να μάθει κι άλλα, η μετάφραση είναι από το Disenchanted night: The Industrialization of Light in the Nineteenth Century
Υ.Γ. 2: Ξέρω ότι μου πήρε καιρό, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ..ε, Δ.;;
Κάπου ανάμεσα σε καθόλου ευχάριστες σκέψεις φασιστών, κυνηγημένων μεταναστών, μιντιακών (και δυστυχώς όχι μόνο) ζόμπι, και όσων για άλλη μια φορά άφησα πίσω μου, ανακαλύπτω την διεστραμμένη ηρεμία που μπορεί να μου προσφέρει ένας ''διεστραμμένος'' δημόσιος χώρος. Και ενώ έψαχνα να εμπλουτίσω την κατάρτισή μου επί του θέματος, ανάμεσα στις ιντερνετικές κατάρες των θρηνούντων συγγενών και τις ανυποψίαστες διαφημίσεις του πάρκου ως το απόλυτο γκοθ σποτ, ανακάλυψα ένα ποίημα που μου φαίνεται να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, ζώντων και νεκρών.
Mrs Collier grins, eyes rolled far back into her head,
stinging nettles exploding from the bramble patch between
her legs, when two gay boys finally collapse on her tombstone.
She’s pleased for them, remembering how prudish she had been;
The ankle-length bloomers she had bought one winter, the table legs
sheathed for fear of swooning. In death, she thrives and wriggles like a babe. Tree roots creep up Reverend Smith’s long johns &
his long-dead lungs heave a sigh. Even the granite angels look sated,
he thinks, left serene and topsy-turvy by the orgiastic greenery.
The council left the cemetery to the lushness of nature, & nature
lustily, joyfully, has taken it back. A La Sainte Union girl flings away her virginity in the name of thirty-one years of happy corpses.
Condoms on the graves, spilling sperm on to the soil. Lady Abney loves it. Out of earth we were formed, intones the Reverend silently,
& Unto earth we must return.
Δεν είναι διαφήμιση. Συμβαίνει στην πραγματικότητα. Σε διάφορα εστιατόρια, όχι μόνο στην Ιαπωνία αλλά παγκοσμίως, αντί για πιάτα χρησιμοποιούν μοντέλα. Θεωρητικά χρησιμοποιούν και άντρες και γυναίκες. (Εγώ όσο έψαξα μόνο γυναίκες- πιάτα βρήκα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν έβρισκα και άντρες θα ήταν καλύτερα.) Μάλλον λόγω κρίσης, για να γλιτώσουν τον λαντζιέρη. Ή για οικολογικούς λόγους, ξέρετε πόση ενέργεια καταναλώνουν τα πλυντήρια πιάτων;
Τι είπατε; Είναι υποτιμητικό να πουλιέται έτσι το ανθρώπινο σώμα; Το βρίσκετε σεξιστικό; Άντε καλέ.. Εμένα πρόσφατα με ενημέρωσαν ότι δεν υπάρχει ούτε σεξισμός ούτε εμπορευματοποίηση του σώματος, ξεπεράστηκαν αυτά λέει. Σας το λέω λοιπόν και εσάς, να το ξέρετε.
Υ.Γ.: Αν κάποιος βλέποντας αυτή τη φωτογραφία αναγνωρίσει κάποιο είδος τέχνης ή το θεωρήσει μια διασκεδαστική καινοτομία του προτείνω να πάει να πνιγεί. Στα σοβαρά.
Τα είπε η Άντζελα/ Φωτιά στα Σαββατόβραδα, τα είπε ο Γιώργος /Κάθε βράδυ του Σαββάτου, τα είπαν οι Στέρεο Νόβα/ Γιατί είναι Σάββατο βράδυ, σαν τον Ποιητή του δρόμου όμως δεν τα είπε κανείς.
Φυσικά και δεν υπάρχει προτιμότερη καταστολή. Δηλαδή στο γκάλοπ:
Στις διαδηλώσεις, κατά την εφαρμογή της
κατασταλτικής μεθόδου, προτιμάτε να σας:
α. Δέρνουν
β. Ψεκάζουν
γ. Συλλαμβάνουν
δ. Όλα τα παραπάνω
ε. Τράβα ψόφα.
η απάντηση είναι προφανής. (το ε, για όσους έχουν αμφιβολίες)
Και ενώ ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, κάθε χώρα καταφέρνει ακόμα να διατηρεί εκείνα τα ήθη, έθιμα, αλλά και παραδόσεις που συγκροτούν την ιδιαιτερότητα του κάθε πολιτισμού. Έτσι και η καταστολη, μαζί με την κουζίνα και τα τοπικά αξιοθέατα, δίνει στοιχεία για την κουλτούρα κάθε λαού.
Χαρακτηριστικά αναφέρονται:
Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία: το μεσογειακό ταμπεραμέντο των γνωστών κοινωνικών λειτουργών, εκδηλώνεται με βρισίδια, ξύλο, δακρυγόνα, συλλήψεις, το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί στη διάρκεια των διαδηλώσεων.
Γερμανία: ξύλο, κάμερες, συλλήψεις. Αρκετά συγκρατημένα και πάντα με επαγγελματισμό, καθώς μιλάμε για μια εξελιγμένη και ''πολιτισμένη'' χώρα της ευρώπης, η οποία δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της η καταστολή της να είναι πιο έντονη από τη γεύση των φαγητών της, και πιο θερμή από τα καλοκαίρια της.
Αγγλία: Εδώ θα σταθούμε, διότι αξίζει να σημειωθεί το παράδειγμα της Αγγλίας ως απόδειξη ότι ''στον- καπιταλισμό-θα-επιστρατεύσουμε-μέχρι-και-τα-καιρικά-φαινόμενα''. Διότι ενώ το ξύλο δεν φεύγει ποτέ απ το μενού, στην αγγλία εφαρμόζεται μια επαναστατική μέθοδος καταστολής. Το kettling. (του ουσιαστικού kettle που σημαίνει χύτρα, κατσαρόλα, μάλλον γιατί σ' αφήνουν να βράσεις στο ζουμί σου) Κατά την διάρκεια του kettling, μεγάλες ομάδες γνωστών κοινωνικών λειτουργών κυκλώνουν μικρές ή μεγάλες ομάδες του όγκου της διαδήλωσης και τις απομονώνουν. Ο αποκλεισμός αυτός μπορεί να κρατήσει από 1 ώρα μέχρι όσο έχουν όρεξη οι γνωστοί κοινωνικοί λειτουργοί. (συνήθως έχουν πολλή όρεξη..). Θα μου πείτε, μα καλά είναι αυτό μέθοδος καταστολής; Ω!, ναι. Διότι κατά τη διάρκεια του kettling, δεν μπορείς να φύγεις από τον κλοιό, ούτε αν κατουριέσαι, ούτε αν πεινάς, ούτε αν έχεις πάθει αφυδάτωση, ούτε αν πρέπει να πας να ταΐσεις το ψάρι σου (βλ. Αλιευτική στην καθημερινή ζωή). Δε φεύγεις λέμε! Ενδεχομένως την άνοιξη να χρησιμοποιηθούν και άλλες μέθοδοι ,αυτή τη στιγμή πάντως, με τη θερμοκρασία στους -2, και το χιόνι να στολίζει όλο αυτό το μαγευτικό σκηνικό, νομίζω ότι μετά από 5 ώρες υπό kettling, και ενώ έχει σταματήσει η κυκλοφορία του αίματος σου μπορεί και να αναφωνήσεις
''Πετάξτε μας τα δακρυγόνα να τελειώνουμε''.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα kettling
Η αλήθεια μάλλον είναι ότι όλα συνηθίζονται- άλλωστε οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι έχουν περάσει και πολύ χειρότερα. Ή ακόμα κι αν δεν συνηθίζονται, αυτή η διαλεκτική των πραγμάτων μπορεί τουλάχιστον να σώσει κάπως την κατάσταση. Γιατί, μεταξύ μας, αν φοράς 3-4 πουλόβερ κάτω από το παλτό σου, μάλλον το ξύλο πονάει λιγότερο..
Οι πολλοί δεν θα καταλάβετε, οπότε μπορείτε απλά να αγνοήσετε την ύπαρξη αυτής της ανάρτησης.
Πήγαμε προχθες σε ένα πάρκο. Από αυτά τα ωραία, τα ευρωπαϊκά. Δέντρα, παχύ γρασίδι, κόσμος που έκανε τζόγκινγκ, μαμάδες με καρότσια, μπαμπάδες (ευρωπαϊκό, είπαμε) με καρότσια, παιδάκια και φυσικά σκυλιά. Έρχεται κοντά μου λοιπόν ένα σκυλάκι από εκείνα που είναι φουλ ζαρωμένα και είναι τόσο άσχημα που είναι όμορφα τελικά, και είναι προφανές ότι πάμε για στιγμές αμοιβαίου ναζιού. Εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Διότι μέχρι στιγμής χρησιμοποιούσα εκφράσεις του στυλ:
''Πού 'ν' το μωρέ αυτό''/''Τι πλάσμα είσαι εσύ??'' και διάφορα τέτοια σε ανάλογη τονικότητα, όχι βέβαια γιατί περίμενα απάντηση, αλλά για να καταλάβει το ζωντανό ότι όλα κομπλέ, τώρα παίζουμε. Γενικώς είναι μια τακτική η οποία δεν έχει αποτύχει ΠΟΤΕ, εκτός αν το ζώο είναι αντισόσιαλ, κάτι το οποίο δεν συνέβαινε με το συγκεκριμένο του πάρκου.
Αρχίζω λοιπόν τα γνωστά (''Πού 'ν' το μωρέ αυτό''/''Τι πλάσμα είσαι εσύ??'' κλπ), και το ζώο σταματάει, με κοιτάει με απορία, και φεύγει!!! Το ξαναφωνάζω, ξαναέρχεται, του ξαναλέω τα γνωστά, με ξανακοιτάει με απορία και ξαναφεύγει. Και ξαφνικά μου έρχεται μια τρελή τρελή σκέψη.
ΤΟ ΖΩΟ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Το ξαναφωνάζω, ξαναέρχεται, και του λέω την ατάκα που του άξιζε, στη γλώσσα του.
YOU'RE SUCH A CUTE LITTLE DOOOOG
Υ.Γ.1: Παρακαλώ να μεταφερθεί στον εμπνευστή της ατάκας, που είναι τσέλιγκας και δεν έχει ίντερνετ.
Εδώ που είμαι που λέτε, μας μαθαίνουν ότι πρέπει να παρουσιάζεις αυτά που θέλεις να πεις, ανάλογα με το σε ποιο ακροατήριο απευθύνεσαι, γιατί έτσι λέει καταφέρνεις να πείθεις πιο εύκολα. (Δεν θα το συζητήσουμε τώρα, άλλη φορά.) Αυτό το αριστούργημα που θα δείτε παρακάτω νομίζω είναι από τις καλύτερες πρακτικές εφαρμογές αυτής της θεώρησης των πραγμάτων, και ενδεχομένως θα μπορούσε να αποτελέσει και την απαρχή ενός νέου, ριζοσπαστικού ρεύματος για το χώρο της διαφήμισης.
Τέρμα πια στις εικόνες ανεπίτρεπτα όμορφων γυναικών και αντρών που σχεδόν έρχονται σε οργασμό γλείφοντας το κουτάλι, ενώ τα ιριδίζοντος χρώματος μαλλιά τους ανεμίζουν στο απαλό αεράκι που φυσάει στον καταπράσινο κήπο του, καθόλου, φτωχικού τους.
Ήταν μια από εκείνες τις μέρες, που σηκώνεσαι πρωί γιατί πρέπει αυτό που άφησες μισό να το έχεις τελειώσει μέχρι το βράδυ, γιατί αλλιώς ξέρεις πολύ καλά ότι δεν θα το κάνεις ποτέ.
Άναψε το καλοριφέρ, είχε αρχίσει κιόλας(;) να χειμωνιάζει. Ντύθηκε, μάζεψε τα σκουπίδια- κάτι κεσεδάκια από γιαούρτια, γόπες και διαφημιστικά φυλλάδια- τα κατέβασε στην αποθήκη, πόσο βρωμάει αυτό το μέρος,και πήγε στη στάση να περιμένει το λεωφορείο. Άνοιξε την τσάντα του, για να δει αν τα είχε πάρει όλα.
''Τσιγάρα, λεφτά, ταυτότητα, μουσική, μηχανή''. Όλα εντάξει.
Το λεωφορείο έφτασε πολύ νωρίτερα απ' ότι συνήθως, σαν να ήξερε κι ο οδηγός ότι όλα έπρεπε να γίνουν στην ώρα τους. Είπαμε, ήταν μια από εκείνες τις μέρες.
Μπήκε μέσα, και κάθισε σε μια από εκείνες τις θέσεις που είναι για ''αυτούς που δεν μπορούν να σταθούν''.
''Μαλακίες, εμένα με ρώτησε κανείς αν με κρατάνε τα πόδια μου;;''
''Καλά, αν έρθει κάποιος θα σηκωθώ..''
Έβγαλε τη φωτογραφική μηχανή και τη στήριξε στο μικρό πλαστικό γείσο του παραθύρου. Πατούσε το κουμπί σχεδόν χωρίς να ελέγχει τι έβγαζε.
''Σημασία έχει η διαδρομή, όχι ο προορισμός'', σκέφτηκε και την ίδια στιγμή γέλασε με τον εαυτό του.
Ίσως να γέλασε και λίγο πιο δυνατά απ' όσο έπρεπε γιατί ένιωσε το βλέμμα της κοπέλας που καθόταν δίπλα του να καρφώνεται πάνω του. Την κοίταξε, με εκείνο το ''βλέμμα λεωφορείου'', πλάγιο, σε μια προσπάθεια να μην γίνει ενοχλητικός. Περιεργαζόταν το μαύρο δέρμα της, σαν να προσπαθούσε να βρει κάποια τρομαχτική βιολογική διαφορά από το δικό του. Τζίφος, όλα στη θέση τους. Τρίχες, πόροι, σημάδια.
Άρχισε να μυρίζει τον αέρα της, να διαπιστώσει μήπως αυτή η χρωματική διαφορά κάνει κάτι στη μυρωδιά του άλλου.
Αποτυχία. Το άρωμά της ήταν το ίδιο με αυτό που φοράει εκείνη η ξανθιά που δουλεύει στη γραμματεία της βιβλιοθήκης.
Στην επόμενη στάση, το λεωφορείο γέμισε με κόσμο που πήγαινε στη δουλειά του.
''Οι άλλοι πάνε στις δουλειές τους κι εγώ κάνω πλάκα με τις φωτογραφίες μου,γαϊδούρι ολόκληρο''. Σκέφτηκε ότι σε κάποιο λεωφορείο αυτή τη στιγμή, βρίσκονταν και διάφορες αναμνήσεις του οι οποίες πήγαιναν στις δουλειές τους.
''Να θυμηθώ να τους πω, αν δούνε κάποιον με φωτογραφική στις 8 το πρωί να μην σκεφτούν πολύ άσχημα για εκείνον. Ίσως να τους πείσω να κάτσουν να τους φωτογραφίσει''. Ξανάφερε τις αναμνήσεις του στο μυαλό του. ''Μπα, άστο αυτό το τελευταίο...''
Ξαναγύρισε στο γείσο-φωτογραφική-διαδρομή. Είχε αρχίσει να βρέχει έξω.
''Ωραία, τώρα θα έχουμε φωτογραφίες από στάλες στο τζάμι και φόντο λίγο δρόμο. Damn it..''
Αποφάσισε να κατέβει από το λεωφορείο, μάζεψε τη μηχανή και την έβαλε μέσα στην τσάντα σε μια πλαστική σακούλα. Πάντα πίστευε ότι δεν έχει νόημα να κάθεσαι και να κοιτάς τη βροχή από κάπου μέσα,αυτό μόνο κάτι μανιοκαταθλιπτικοί το κάνουν για να έχουν λόγο να μελαγχολήσουν. Καλύτερα να την νιώθεις επάνω σου, να την αφήνεις να σε εκνευρίσει, έχει μια διαδραστικότητα αυτή η σχέση.
(Η πραγματικότητα είναι πως θα μελαγχολούσε αν καθόταν λίγο ακόμα σ' εκείνη τη θέση, αλλά η μέρα ήταν εντελώς ακατάλληλη για τέτοια συναισθήματα.)
Άλλωστε είχε έρθει η ώρα να διαπιστώσει αν η βροχή εκεί, ήταν η ίδια όπως αυτή που είχε συνηθίσει.
Μετά από δέκα οικοδομικά τετράγωνα και τρία κόκκινα φανάρια, κατέληξε ότι το βρεγμένο χώμα μυρίζει ακριβώς το ίδιο παντού, η βρεγμένη άσφαλτος μυρίζει ακριβώς το ίδιο παντού, τα βρεγμένα ρούχα μυρίζουν ακριβώς το ίδιο παντού, οι σταγόνες που πέφτουν από τα μαλλιά στο στόμα έχουν ακριβώς την ίδια γεύση, και ο εκνευρισμός του που για άλλη μια φορά διάλεξε να ''τα πει'' με τη βροχή ήταν ακριβώς ο ίδιος όπως πάντα.
Άρχισε να ψάχνει τον αριθμό του κτιρίου, και την πράσινη πόρτα, όπως του είχαν πει στο τηλέφωνο. Στο κουδούνι απάντησε ένας ψηλός, σαφώς ωραίος, που του ξύπνησε για μερικά δευτερόλεπτα ένα σύνδρομο που κατά τ' άλλα το είχε πολύ καλά θαμμένο.
''Κάτσε να στεγνώσω και θα σου πω εγώ ποιος είναι καλύτερος..''
Ο ψηλός του χαμογέλασε, όχι, καθόλου υποτιμητικά, σχεδόν σαν να κατανοούσε. Ή σαν να είχε συνηθίσει να βλέπει βρεγμένους στο κατώφλι του.
''Καλά έκανες και ήρθες νωρίς. Θα ταχτοποιηθείς με την ησυχία σου.''
''Ήθελα να έχω τελειώσει μέχρι το μεσημέρι.''
Ο ψηλός γέλασε, αυτή τη φορά κάπως ειρωνικά.
''Take your time. Μην βιάζεσαι. Αυτά τα πράγματα δεν τελειώνουν μέσα σε μια μέρα.''
''Εξυπνάκια..Όποτε θέλω θα είμαι έτοιμος..''
''Για να το λες..''
''Ελπίζω να μην έφερες πολλά πράγματα, ξέρεις, σου είπα και στο τηλέφωνο, δεν υπάρχει πολύς χώρος.''
''Όχι, τα απαραίτητα. Μόνο την τσάντα και αυτά.'', είπε και ακούμπησε με το δείκτη το δεξί του κρόταφο.
''Πολύ καλά'', είπε ο ψηλός και ξαναγύρισε στο κατανοητικό χαμόγελο.''Στο δεύτερο όροφο, τέταρτη πόρτα αριστερά.''
Το να είσαι επιστήμονας πρώτης βαθμίδος (μπλιαχ) σου δημιουργεί κάποια ερωτήματα, είναι αλήθεια. Λίγο όμως πριν περάσεις το κατώφλι του μηχανισμού που θα σε κάνει επιστήμονα δεύτερης βαθμίδος/πιο επιστήμονα (μπλιαχ μπλιαχ) αρχίζεις να έχεις σοβαρές αμφιβολίες για το τι σκατά την κάνουν οι άνθρωποι όλη αυτή την επιστήμη, και ακόμα χειρότερα, τι σκατά θα την κάνεις ΕΣΥ όλη αυτή την επιστήμη.
Γιατί υπάρχουν αυτοί οι επιστήμονες:
''Έμπειρος και γνωστός επιστήμονας, καθηγητής, σπουδαγμένος εις άρτιαν και πασίγνωσταν πανεπιστήμια στας Ευρώπας με ειδικότητα σε θέματα τεχνικών έργων, γεωλογίας, γεωτεχνικών κατασκευών, περιβάλλοντος κ.α...κάπου μεταξύ άλλων, αναφέρει σε συγγραφικό του ¨ξε¨πόνημα που διδάσκεται στο πανεπιστήμιο τα εξής :
Λόγω μεγάλης σκληρότητας π.χ οι χαλαζίτες ενώ έχουν μεγάλη αντοχή και είναι ιδανικοί για τη διάνοιξη σηράγγων και ανόρυξη γεωτρήσεων αποφεύγονται λόγο του μεγάλου κόστους.......
Ορίστε τι μαθαίνει και τι μεταλαμπαδεύει ο Έλληνας επιστήμονας στα φιντανάκια του... Αυτός είναι ο ρόλος του επιστήμονα σήμερα, να βρίσκει φτηνές λύσεις, μη ασφαλείς για τον κόσμο, στα αφεντικά του...''
Between the end of April and the end of June, we entered various sites (Aix-les-Milles, Tarascon, Villeneuve-les-Maguelonne, Pontoise, Maubeuge, Bapaume) where we rendered the concrete meant for the building sites useless
thanks to a procedure of elementary simplicity. In fact, sugar, mixed in the cement at a proportion of one to a thousand (or about two pounds to a ton), hinders the concrete from setting, definitively weakening it so that it becomes crumbly as soon as it dries. Even though we weren’t able to monitor our action, we still have the satisfaction of having caused the construction companies in charge to lose time and money and of thinking that certain walls aren’t as solid as they seem.
(Από την ανάληψη ευθύνης των Os Cangaceiros, για σαμποτάζ στα εργοτάξια νέων φυλακών.)
Και εκεί που θα μπορούσες να γεμίσεις ολόκληρες σελίδες ημερολογίου με τη λέξη ''μπλιαχ'', αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι ίσως τελικά, η ''επιστήμη'' να μην είναι και τόσο αηδιαστική. Το μυστικό βρίσκεται στην εφαρμογή...
Υ.Γ.: Ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους μη αγγλομαθείς, αλλά κάντε λίγο υπομονή και θα το βρείτε ολόκληρο το βιβλίο μεταφρασμένο, σε επιλεγμένα σημεία, σύντομα.. Κάποιοι ''επιστήμονες'' are working on it..
Εκεί που σέρφαρα ανέμελη μια μέρα, (στο ίντερνετ, είπαμε είμαι παιδί της μητρόπολης), έπεσα πάνω σε κάτι που είναι από εκείνες τις ατάκες που οι άνθρωποι λένε και μετά νιώθουν για κάποιον εντελώς ανεξήγητο λόγο, λίγο πιο έξυπνοι αλλά σε κάνουν να θες να τις ποδοπατήσεις μέχρι να μην ξεχωρίζουν από το οδόστρωμα. 'Ελεγε λοιπόν η ατάκα, ''Δεν γεννήθηκα με εξαρτήσεις για να τις αποκτήσω''. Χα! Γιου πουρ λιτλ θινγκ σκέφτηκα και γέλασα. Και η απάντηση- μπότα Dr Martin's με σιδεράκι μπροστά, ήταν ήδη στο μυαλό μου.
EΞΑΡΤΗΣΗ.Σχήμα στο οποίο η κοινή γνώμη βλέπει την υπαρκτική συνθήκη του ερωτευμένου υποκειμένου, που το αντιλαμβάνεται ως υπόδουλο στο αγαπημένο αντικείμενο.
1. Ο μηχανισμός της ερωτικής υποτέλειας προϋποθέτει μιαν απροσμέτρητη ασημαντότητα. Γιατί η εξάρτηση, για να εκδηλωθεί στην καθαρότητά της, πρέπει να διαλάμψει στις πιο καταγέλαστες περιστάσεις και να αποβεί ένεκα μικροψυχίας, ανομολόγητη: η αναμονή ενός τηλεφωνήματος, αποτελεί, ας πούμε, δείγμα μιας πολύ χοντρής εξάρτησης, πρέπει να την εκλεπτύνω απεριόριστα. Αδημονώ, λοιπόν, μπροστά στη φλυαρία που οι κουτσομπόλες έχουν στήσει στο φαρμακείο, και που αναστέλλει την επιστροφή μου κοντά στη συσκευή, στην οποία είμαι υποδουλωμένος. Και καθώς αυτό το τηλεφώνημα που δεν θέλω να χάσω, όλο και θα μου προσφέρει κάποια καινούρια αφορμή να υποταχθώ, θα έλεγε κανείς ότι δρω ενεργητικά ώστε να διαφυλάξω τον ίδιο το χώρο της εξάρτησης, και να επιτρέψω στην εξάρτηση αυτή να λειτουργήσει: είμαι τρελός από εξάρτηση, αλλά και -άλλο αγκάθι- ταπεινωμένος γι' αυτή μου την τρέλα.
(Αν αναδέχομαι την εξάρτηση, είναι γιατί αυτή αποτελεί για μένα ένα μέσο να σημάνω τη ζήτησή μου. Στο ερωτικό πεδίο, η ασημαντότητα δεν είναι ''αδυναμία'' ούτε κάτι το ''γελοίο'': είναι ένα ισχυρό σημείο : όσο πιο ασήμαντο είναι, τόσο περισσότερα σημαίνει και τόσο περισσότερο επιβεβαιώνεται ως δύναμη.)
Ήθελα να κάνω μια ανάρτηση για τον έρωτα. Λίγο γλυκιά, λίγο αστεία, καμιά εικονίτσα εξυπναδίστικη, λίγο να βγάλω και τον πόνο μου, λίγο να ρομαντζάρουμε έτσι καλοκαίρι που είναι... αλλά μπα! Για άλλη μια φορά κάποιοι πρόλαβαν να κάνουν κάτι πιο εντυπωσιακό, καθόλου γλυκό, πολύ αστείο κλπ κλπ. Δείτε λοιπόν αυτό για αρχή, και για τον έρωτα, δεν πειράζει, τα λέμε άλλη μέρα....
