Red Light District

Πρώτα βλέπεις βιντεάκι, μετά διαβάζεις.




Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, το trafficking και η πορνεία δεν είναι το ίδιο πράγμα. Στο δεύτερο έχεις επιλογή (υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν και το κάνουν), στο πρώτο αυτή η επιλογή δεν υπάρχει. Δεν πιστεύω ότι οι υπογραφές, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, κλπ κλπ σταματάνε προβλήματα όπως το trafficking. Αλλά αξίζει, έστω και για την ξενερωμένη μούρη του τουρίστα. Έστω για ένα βράδυ.

Let there be (no) light

‘’Μετά τα μεσάνυχτα, κάθε λάμπα δρόμου αξίζει μια ομάδα φυλάκων. Αυτή ήταν μια από τις αρχές διατήρησης του νόμου και της τάξης στο προεπαναστατικό Παρίσι στα τέλη του 19^ου αιώνα. Τη  μέρα 1500 αστυνομικοί με στολές ήταν στους δρόμους. Τη νύχτα, 3500 φανάρια κάνανε την ίδια δουλειά.'' 

Ο προϋπολογισμός της αστυνομίας δείχνει πόσο σημαντικός ήταν ο δημόσιος φωτισμός για την μηχανή ασφάλειας. Ο φωτισμός απορροφούσε το 15% του συνολικού προϋπολογισμού, κάνοντας τον το πιο σημαντικό αντικείμενο εκτός από τη φρουρά. Σε αυτή την εικόνα τάξης και ασφάλειας, ο φωτισμός συνδέεται άρρηκτα με όλο το φάσμα των μεθόδων αστυνόμευσης και όντως, οι φανοί φαίνεται να κυριαρχούν πάνω απ΄όλα τ’ άλλα.

Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη, ότι από την αρχή, οι φανοί του Παρισιού προκαλούσαν την οργή των από κάτω. Οι μεθυσμένοι και οι ''ασύδοτοι'' (débauché), που τριγυρνούσαν στους δρόμους την νύχτα, διασκέδαζαν σπάζοντας τις λάμπες με τα κοντάρια τους, αν μπορούσαν να φτάσουν αρκετά ψηλά. Όταν οι φανοί βρίσκονταν κρεμασμένοι τόσο ψηλά ώστε να μην τις φτάνουν τα κοντάρια, μια νέα μέθοδος καταστροφής τους έγινε δημοφιλής κατά την οποία έκοβαν τα σχοινιά απ' τα οποία κρεμιόντουσαν οι λάμπες, κι έτσι αυτές έπεφταν και έσπαγαν στο πεζοδρόμιο.

Η πράξη του σβησίματος του φωτός χάριζε μια αίσθηση παντοδυναμίας. Η καταστροφή των λαμπών το 17^ο και 18^ο αιώνα πρόσφερε και την επιπρόσθετη ευχαρίστηση της συμβολικής ανατροπής της εξουσίας που αυτές πρέσβευαν: το σκοτάδι που επικρατούσε αφού οι λάμπες είχαν σβήσει συμβόλιζε την αταξία και την ελευθερία. 

Κάθε επίθεση σε μια λάμπα δρόμου ήταν μια μικρή επαναστατική πράξη εναντίον της τάξης που αυτές αντιπροσώπευαν και τιμωρούνταν ως τέτοια. Στο Παρίσι, η καταστροφή των φανών δεν αντιμετωπίζονταν σαν αντικοινωνική συμπεριφορά αλλά σαν εγκληματική πράξη. ‘’Αν κάποιος τις σπάσει'', γράφει ένας Άγγλος ταξιδιώτης στα τέλη του 17^ου αιώνα,'' πηγαίνει πάραυτα στη γκιλοτίνα.''

Το καλοκαίρι του 1789, το νόημα του γαλλικού ρήματος lantener άλλαξε και στην αρχή της επανάστασης σήμαινε ‘να κρεμάς κάποιον από μια λάμπα’’. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ξέσπασε η λαϊκή εκδίκηση τις πρώτες βδομάδες της Επανάστασης, πριν η Επιτροπή της Δημόσιας Ασφάλειας και η γκιλοτίνα επέβαλαν την τάξη τους στην επαναστατική δικαιοσύνη. Τα πρώτα θύματα ήταν δύο από τους πιο μισητούς εκπροσώπους του παλιού καθεστώτος, ο Φουλόν και ο Μπερτιέ, οι οποίοι στις 22 Ιουλίου του 1789 κρεμάστηκαν σε μια λάμπα βιδωμένη στην πρόσοψη του Hotel de Ville. Σε αντίθεση με τις περισσότερες λάμπες που ήταν κρεμασμένες με σχοινιά τεντωμένα στο μήκος του δρόμου, αυτή ήταν βιδωμένη στον τοίχο με μια κατασκευή που είχε το σχήμα της κρεμάλας. Αυτό το ασυνήθιστο χαρακτηριστικό εξηγείται απ' το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος φανός δεν βρίσκονταν σε δρόμο αλλά σε πλατεία, την Place de Greve (που ήταν ο παραδοσιακός χώρος των εκτελέσεων) και δεν μπορούσε να κρεμαστεί με σχοινί.

                Ο πιο προφανής λόγος για τη χρήση αυτής της κατασκευής για μια εκτέλεση ήταν το σχήμα που θύμιζε την κρεμάλα. Αλλά κάτι παραπάνω πρέπει να έπαιζε ρόλο, αφού οι δρόμοι του Παρισιού ήταν γεμάτοι με αντικείμενα που ήταν εξίσου καλά για αυτό το σκοπό, για παράδειγμα πολλά δέντρα και ταμπέλες μαγαζιών. Μάλλον όμως ήταν μια περίπτωση ‘’ξεκαθαρίσματος λογαριασμών ‘’ με έναν τρόπο και πραγματικό και συμβολικό.

Οι εξεγερμένοι όμως, δεν είχαν μόνο ταλέντο στην συμβολική κίνηση. Πάνω απ’ όλα, η καταστροφή των δημόσιων λαμπών ήταν μια πρακτική στρατηγική στις μάχες δρόμου εναντίων των δυνάμεων του κράτους. Το σκοτάδι που ακολουθούσε ενώ οι λάμπες καταστρέφονταν, δημιουργούσε μια περιοχή μέσα στην οποία οι κυβερνητικές δυνάμεις δεν μπορούσαν να δράσουν. Ένας άλλος μάρτυρας αναφέρει: ''Καθώς οι λάμπες σπάζονταν και το σκοτάδι επικρατούσε, οι δρόμοι ήταν εξαιρετικά επικίνδυνοι για την παραμονή των βασιλικών στρατευμάτων. Υποχωρούσαν λοιπόν πίσω από τα κανόνια τους με συνεχείς λογομαχίες, προς την πλατεία του Λουδοβίκου του 14^ου και από εκεί τολμούσαν να στείλουν περιπολίες αλλά μόνο στους κεντρικούς δρόμους. Το σπάσιμο των λαμπών σήκωνε ένα τείχος σκοταδιού, προστατεύοντας μια περιοχή από την επιδρομή των κυβερνητικών δυνάμεων. Πήγαινε μαζί με μια άλλη τεχνική των μαχών δρόμου του 19^ου αιώνα: την έγερση πραγματικών τειχών, των οδοφραγμάτων. Το  οδόφραγμα λειτουργούσε ως φυσικό εμπόδιο συνοδευόμενο από το οπτικό εμπόδιο της άφωτης νύχτας. Το αποτέλεσμα αυτής της διπλής οχύρωσης περιγράφεται ως εξής: ‘’Απογυμνωμένο από όλα τα φώτα του και τελείως οχυρωμένο, το Παρίσι γινόταν απόρθητο μέσα σε λίγες ώρες. Με την ταυτόχρονη εμφάνιση των οδοφραγμάτων και των σπασμένων λαμπών τον Ιούλιο του 1830, οι καταπιεσμένοι επέστρεψαν με έναν κλασσικό τρόπο. Αυτές οι επαναστατικές πράξεις ανέτρεψαν την τάξη που ο απολυταρχισμός είχε επιβάλει στους δρόμους πριν 150 χρόνια.'' 

Όταν πλησίασε στον πλανήτη, χαιρέτησε με ευγένεια το φανοκόρο:

- Γιατί μόλις τώρα έσβησες το φανάρι σου;

- Τέτοια είναι η εντολή. Καλημέρα.

- Τι είναι η εντολή;

- Είναι να σβήνω το φανάρι μου. Καλησπέρα. Και το άναψε ξανά.

- Μα γιατί το άναψες πάλι;

- Είναι η εντολή, απάντησε ο φανοκόρος.

- Δεν καταλαβαίνω τίποτε, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Δεν υπάρχει τίποτε που να πρέπει να καταλάβεις, είπε ο φανοκόρος. Η εντολή είναι εντολή. Καλημέρα.

Κι έσβησε το φανάρι του...

Υ.Γ. 1: Για όποιον θέλει να μάθει κι άλλα, η μετάφραση είναι από το Disenchanted night: The Industrialization of Light in the Nineteenth Century

Υ.Γ. 2: Ξέρω ότι μου πήρε καιρό, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ..ε, Δ.;; 

Δυσανεξία στο σούσι

Δεν είναι διαφήμιση. Συμβαίνει στην πραγματικότητα. Σε διάφορα εστιατόρια, όχι μόνο στην Ιαπωνία αλλά παγκοσμίως, αντί για πιάτα χρησιμοποιούν μοντέλα. Θεωρητικά χρησιμοποιούν και άντρες και γυναίκες. (Εγώ όσο έψαξα μόνο γυναίκες- πιάτα βρήκα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν έβρισκα και άντρες θα ήταν καλύτερα.) Μάλλον λόγω κρίσης, για να γλιτώσουν τον λαντζιέρη. Ή για οικολογικούς λόγους, ξέρετε πόση ενέργεια καταναλώνουν τα πλυντήρια πιάτων;

Τι είπατε; Είναι υποτιμητικό να πουλιέται έτσι το ανθρώπινο σώμα; Το βρίσκετε σεξιστικό; Άντε καλέ.. Εμένα πρόσφατα με ενημέρωσαν ότι δεν υπάρχει ούτε σεξισμός ούτε εμπορευματοποίηση του σώματος, ξεπεράστηκαν αυτά λέει. Σας το λέω λοιπόν και εσάς, να το ξέρετε.

Υ.Γ.: Αν κάποιος βλέποντας αυτή τη φωτογραφία αναγνωρίσει κάποιο είδος τέχνης ή το θεωρήσει μια διασκεδαστική καινοτομία του προτείνω να πάει να πνιγεί. Στα σοβαρά.

The lady is dead

I am lost, in our rainbow, now our rainbow is gone,

Overcast, by your shadow, as our worlds move on,

But in this shirt, I can be you, to be near you for a while,

There's a crane, knocking down all those things, that we were,

I awake, in the night, to hear the engines purr,

There's a pain, it does ripple through my frame, makes me lame,

There's a thorn, in my side, it's the shame, it's the pride...

Of you and me, ever changing, moving on now, moving fast,

And his touch, must be wanted, must become, through your ask,

But I need Jake to tell you, that I love you, it never rests,

And I've bled every day now, for a year, for a year,

I did send you a note on the wind for to read....

Our names there together,must have fallen like a seed

To the depths of the soil, buried deep in the ground,

On the wind, I could hear you, call my name, held the sounds,

I am lost,

I am lost, in our rainbow, now our rainbow is gone,

I am lost, in our rainbow, now our rainbow is gone,

I am lost.

Η σχετικότητα του συμβόλου

Για κάποιους το μαγείρεμα είναι στοιχείο δημιουργίας και συλλογικής έκφρασης.

Για κάποιους ο ρόλος του άντρα του μάτσο, του πασά κλπ, είναι ζήτημα καθημερινής αμφισβήτησης.

Για κάποιους οι μάτσο λογικές έχουν και σύμβολα που πρέπει να αποκαθηλωθούν.

Για κάποιους είναι πολύ δύσκολο να αγοράσουν ένα γαντάκι φούρνου για τον ελεύθερο-κοινωνικό-πολιτικό-πολιτιστικό... χώρο τους.

Όταν συμβαίνουν όλα αυτά και ταυτόχρονα κάποιος πρέπει να βγάλει την καυτή πατάτα από το φούρνο...η εικόνα μιλάει μόνη της.

Υ.Γ.: Η φωτογραφία δεν είναι στημένη.

Eine kleine Nachtmusik

Δευτέρα 2:15πμ

Es gibt nichts interresantes hier

die ruinen von atlantis nur

aber keine spur von dir

Τρίτη 3:28πμ

άργησα να σου τηλεφωνήσω,

και δεν πρόλαβα να σε δω

λίγο πριν φύγεις.

με συγχωρείς;

Τετάρτη 2:45πμ

αυτοί θα νικήσουν, είναι πιο δυνατοί.

μα τι λες, άρχισες να φοβάσαι,αυτό είναι ε?

εμείς θα νικήσουμε σου λέω.

Πέμπτη 4:40πμ

καλό/κακό

σωστό/λάθος

εκεί/εδώ

μένω/φεύγω

...

Γεμίστε την κατσαρόλα με έννοιες. Αφού βράσουν, προσθέστε

3 κουταλιές του γλυκού αποδόμηση,

1 κουταλιά της σούπας μεταηθική

και μια πρέζα αμοραλισμό, και ανακατέψτε έντονα για 5 λεπτά.

Το μείγμα πρέπει να παραμένει

σε θερμοκρασία δωματίου

για να αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις.

Παρασκευή 1:38πμ

Σάββατο 2:30πμ

Μότσαρτ

Σονάτα για πιάνο ν. 16

allegro

(όσο πιο γρήγορα γίνεται)

Κυριακή 3:56πμ

γραμμές άμυνας.

πέρασα τη μία. βλέπω κι άλλη μπροστά μου.

την περνάω κι αυτήν.

πόσες έχω;

λες άμα τις περάσω όλες να πάθω αυτό που λένε τρέλα;

άμα το πάθεις το καταλαβαίνεις;

τουλάχιστον στο φαντασιακό δεν υπάρχουν άμυνες.

φτάνει τόσο, αύριο πάλι.

θα νικήσουμε.

και μέχρι να νικήσουμε θα έχω μάθει να παίζω και τη σονάτα για πιάνο ν.16

Get the whole picture

Πριν λίγο καιρό, ο φίλος μου ο ξεναγός, μου επισήμανε πολύ σωστά ότι δεν έχω γράψει την ''διακηρυκτική'' ανάρτηση του ιστολογίου μου. Τον πρόλογο βρε παιδάκι μου. Και η αλήθεια είναι ότι είχα σκεφτεί αρκετούς προλόγους, αλλά η λύση δόθηκε από το γνωστό ''μια εικόνα, χίλιες λέξεις''. Νομίζω λοιπόν, πως σας σώζω από το διάβασμα τουλάχιστον 2.000 λέξεων με τον πρόλογο που επέλεξα.....

κάποιος τρελός/ χαομένος/ μπερδεμένος/ μπάχαλος/ βάνδαλος/ τρομοκράτης/ προβοκάτορας διασπά το λαϊκό κίνημα και διαταράσσει την οικιακή ειρήνη, προβαίνοντας στο απονενοημένο διάβημα χωρίς τη στήριξη των μαζών.....

......ή μήπως όχι ??

Υ.Γ.: Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις αρχές Δεκέμβρη του 2008, στο Σύνταγμα.

Πρόταση δώρου για όσες γιόρτασαν τη μέρα της γυναίκας