Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σιγά τα λάχανα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σιγά τα λάχανα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

Ζήτημα ζωής και θανάτου


Κάπου ανάμεσα σε καθόλου ευχάριστες σκέψεις φασιστών, κυνηγημένων μεταναστών, μιντιακών (και δυστυχώς όχι μόνο) ζόμπι, και όσων για άλλη μια φορά άφησα πίσω μου, ανακαλύπτω την διεστραμμένη ηρεμία που μπορεί να μου προσφέρει ένας ''διεστραμμένος'' δημόσιος χώρος. Και ενώ έψαχνα να εμπλουτίσω την κατάρτισή μου επί του θέματος, ανάμεσα στις ιντερνετικές κατάρες των θρηνούντων συγγενών και τις ανυποψίαστες διαφημίσεις του πάρκου ως το απόλυτο γκοθ σποτ, ανακάλυψα ένα ποίημα που μου φαίνεται να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, ζώντων και νεκρών.

Mrs Collier grins, eyes rolled far back into her head,
stinging nettles exploding from the bramble patch between
her legs, when two gay boys finally collapse on her tombstone.
She’s pleased for them, remembering how prudish she had been;
The ankle-length bloomers she had bought one winter, the table legs
sheathed for fear of swooning. 

In death, she thrives and wriggles like a babe.
 Tree roots creep up Reverend Smith’s long johns &
his long-dead lungs heave a sigh. Even the granite angels look sated,
he thinks, left serene and topsy-turvy by the orgiastic greenery.
The council left the cemetery to the lushness of nature, & nature
lustily, joyfully, has taken it back.

 A La Sainte Union girl flings away her virginity 
in the name of thirty-one years of happy corpses.
Condoms on the graves, spilling sperm on to the soil. 

Lady Abney loves it. 
Out of earth we were formed, intones the Reverend silently,
& Unto earth we must return.
της Ashna Sarkar

Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011

Φωτιά στα Σαββατόβραδα

Τα είπε η Άντζελα/ Φωτιά στα Σαββατόβραδα, τα είπε ο Γιώργος /Κάθε βράδυ του Σαββάτου, τα είπαν οι Στέρεο Νόβα/ Γιατί είναι Σάββατο βράδυ, σαν τον Ποιητή του δρόμου όμως δεν τα είπε κανείς.



Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010

Ημερολογιακό Για Λίγους


Οι πολλοί δεν θα καταλάβετε, οπότε μπορείτε απλά να αγνοήσετε την ύπαρξη αυτής της ανάρτησης.

Πήγαμε προχθες σε ένα πάρκο. Από αυτά τα ωραία, τα ευρωπαϊκά. Δέντρα, παχύ γρασίδι, κόσμος που έκανε τζόγκινγκ, μαμάδες με καρότσια, μπαμπάδες (ευρωπαϊκό, είπαμε) με καρότσια, παιδάκια και φυσικά σκυλιά. Έρχεται κοντά μου λοιπόν ένα σκυλάκι από εκείνα που είναι φουλ ζαρωμένα και είναι τόσο άσχημα που είναι όμορφα τελικά, και είναι προφανές ότι πάμε για στιγμές αμοιβαίου ναζιού. Εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Διότι μέχρι στιγμής χρησιμοποιούσα εκφράσεις του στυλ:
''Πού 'ν' το μωρέ αυτό''/''Τι πλάσμα είσαι εσύ??'' και διάφορα τέτοια σε ανάλογη τονικότητα, όχι βέβαια γιατί περίμενα απάντηση, αλλά για να καταλάβει το ζωντανό ότι όλα κομπλέ, τώρα παίζουμε. Γενικώς είναι μια τακτική η οποία δεν έχει αποτύχει ΠΟΤΕ, εκτός αν το ζώο είναι αντισόσιαλ, κάτι το οποίο δεν συνέβαινε με το συγκεκριμένο του πάρκου.
Αρχίζω λοιπόν τα γνωστά (''Πού 'ν' το μωρέ αυτό''/''Τι πλάσμα είσαι εσύ??'' κλπ), και το ζώο σταματάει, με κοιτάει με απορία, και φεύγει!!! Το ξαναφωνάζω, ξαναέρχεται, του ξαναλέω τα γνωστά, με ξανακοιτάει με απορία και ξαναφεύγει. Και ξαφνικά μου έρχεται μια τρελή τρελή σκέψη.
ΤΟ ΖΩΟ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Το ξαναφωνάζω, ξαναέρχεται, και του λέω την ατάκα που του άξιζε, στη γλώσσα του.

YOU'RE SUCH A CUTE LITTLE DOOOOG



Υ.Γ.1: Παρακαλώ να μεταφερθεί στον εμπνευστή της ατάκας, που είναι τσέλιγκας και δεν έχει ίντερνετ.

Υ.Γ.2: http://www.raincitystory.com/flash/screenclean.swf (μπόνους για τους πολλούς που δεν θα καταλάβουν)



Σάββατο 28 Αυγούστου 2010

Ηθικό δίλημμα


Οι άνθρωποι λοιπόν, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.
Σ' εκείνους που σ' αυτή την εικόνα βλέπουν το μαγευτικό αυγουστιάτικο
φεγγάρι να καθρεφτίζεται στην θαλάσσια απεραντοσύνη,
και
Σ' εκείνους που σ' αυτή την εικόνα βλέπουν
το απόλυτο τίποτα.


But make no mistake.
Δεν είναι οι πρώτοι πιο ρομαντικοί.

Δευτέρα 17 Μαΐου 2010

Μάνα, τον είδες το δράκο στην κουζίνα;



Η τηλεφωνική παρέμβαση έχει περάσει στην ιστορία, και όχι μόνο της rave. Αθάνατη ελληνίδα μάνα ρέιβερ...

Δευτέρα 26 Απριλίου 2010

Ιστορίες για ψάρια

Μετά από χρόνια συστηματικής δουλειάς, συλλογής στοιχείων που πλέον γεμίζουν γήπεδο, αλλά και ενδελεχούς επιτόπιας παρατήρησης, η ερευνητική ομάδα του συγκεκριμένου blogspot, παρουσιάζει περήφανα τη σειρά ''ΑΛΙΕΥΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ''. Κορυφαίοι μελετητές όπως ο Δρ. Muz Lenaki, o Δρ. Γαβ-Γαβ, η Δρ. Κικ Νοτς και άλλοι, ασχολούνται εδώ και χρόνια με το ζήτημα του ιχθύ.
Σε όλες σχεδόν τις κουλτούρες του κόσμου, το ψάρι, έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Είτε είναι αυτό που κολυμπάει ανάποδα στα αφρισμένα νερά του ποταμού, είτε είναι αυτό που πολλαπλασιάστηκε από έναν κύριο, είτε είναι αυτό που μίλησε για να φέρει ένα τρομαχτικό νέο.
Εκείνο όμως που αποκτά ενδιαφέρον είναι η μελέτη της ύπαρξης του ψαριού, στην καθημερινότητα των κατοίκων του ελλαδικού χώρου εν έτει 2010. Θα πάρουμε με τη σειρά τα παραδείγματα για να γίνουν πιο εύκολα κατανοητά στους αναγνώστες.



ΨΑΡΙ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ

Κάποιοι, όταν ήταν παιδιά, δέχτηκαν ένα δώρο από κάποιο συγγενή, ενδεχομένως και τη μανούλα ή τον πατερούλη, το οποίο δεν ήταν άλλο από το χαριτωμένο χρυσόψαρο στη γυάλα. Η υπερβολική αγάπη του παιδιού απέναντι στο πετ του (το λεγόμενο hyperlove), οδήγησε πολλές φορές στο υπεβολικό τάισμα του ζωντανού, το οποίο όπως γνωρίζουμε όλοι, επιφέρει το θάνατο, καθότι το ψάρι είναι λίγο χαζό και ότι του δώσεις τρώει, μέχρι που να σκάσει. Και εδώ βρίσκεται η πηγή του κακού. Μετά από αυτή την τραυματική εμπειρία, το παιδί αποκτά μια αδυναμία ψυχικής σύνδεσης με οτιδήποτε ζωντανό, κοινώς γίνεται γαϊδούρι. Χαρακτηριστική είναι η έκφραση σε στιγμές εξομολόγησης ''Πέθανε το ψάρι μου όταν ήμουν μικρός/ή, και από τότε φοβάμαι να δεθώ''.

Συμβουλή: Σταματήστε να αγοράζετε ψάρια-κατοικίδια στα παιδιά, γιατί εκτός του ότι ΟΧΙ, ΔΕΝ είναι χαριτωμένο ένα πλάσμα μέσα σε γυάλα, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος, σε περίπτωση που το ψάρι αποχαιρετήσει το μάταιο τούτο κόσμο, το βλαστάρι σας να μετατραπεί σε μια ταλαιπωρία για τους γύρω του.

ΨΑΡΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που ήταν πιο συνετοί, και έχουν καταφέρει να κρατήσουν το ψάρι τους ζωντανό. Αυτό δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση την έκφραση του hyperlove, η οποία όμως δεν εκδηλώνεται με υπερβολικό τάισμα (''το σύνδρομο της γιαγιάς'') αλλά καταλήγει να αποτρέπει επιλεκτικά τους ιδιοκτήτες του ζωντανού, από τη συμμετοχή τους σε κρίσιμες διαδικασίες. Χαρακτηριστικός σε αυτή την περίπτωση φιλόζωου είναι ο παρακάτω διάλογος:
- Θα έρθεις στην πορεία/συνέλευση/....??
- Θα το ήθελα πολύ, αλλά εκείνη την συγκεκριμένη ώρα είναι που τρώει το ψάρι μου και αν δεν το ταΐσω θα πάθει κακό.
ή αντίστοιχα
- Μήπως μπορείς να βοηθήσεις στη μετακόμιση του/της...??
- Ναι ρε γαμώτο ήθελα, αλλά πρέπει να φάει το ψάρι εκείνες τις μέρες και δεν νομίζω να μπορέσω.
Εδώ παρατηρούμε την μετακύλιση ευθύνης στο ψάρι, το οποίο φυσικά δεν μπορεί να πει ότι δεν έχει πρόβλημα με την ώρα του ταΐσματος, αλλά η υπεραγάπη (hyperlove) χρησιμοποιείται σαν επιχείρημα για την αποφυγή ''επίπονων'' καταστάσεων.
ΠΡΟΣΟΧΗ!! Αυτή η κατηγορία, όσο το ψάρι είναι ζωντανό, διατηρεί την ικανότητα ψυχικής σύνδεσης με άλλους ανθρώπους, αλλά τρέμετε τη στιγμή που το ψάρι θα πεθάνει.

Συμβουλή: Αν έχετε φίλο με κατοικίδιο ψάρι, φέρτε τον σε επαφή και με άλλα ζώα. Θα βρείτε εύκολα, υπάρχουν πολλά εκεί έξω, και πιστέψτε μας, τα αποτελέσματα θα σας καταπλήξουν.


ΨΑΡΙ ΚΑΙ ΖΩΔΙΑ
Φίλε Iχθύ...Μετά από όλα αυτά, ο μοναδικός τρόπος να γλιτώσεις από την φρικιαστική μοίρα του ζωδίου σου, είναι να στραφείς στον ιστορικό υλισμό και τη διαλεκτική, αν δεν το έχεις κάνει ήδη. Όχι δεν είμαστε με τα ζώδια και τη μεταφυσική, και δεν καταλαβαίνουμε γιατί επειδή γεννήθηκες το Φεβρουαρομάρτιο έχεις περισσότερη ανάγκη από τροφή ή αγάπη από εμάς τους υπόλοιπους. Επίσης σημαντικό είναι να θυμάσαι, ότι είσαι άνθρωπος και όσο και να το ήθελες, δεν ζεις μέσα σε γυάλα.
ΠΡΟΣΟΧΗ!! Όταν λέμε να στραφείς στον υλισμό, εννοούμε ολοκληρωτικά, όχι να κρυφοκοιτάζεις τα ζώδια ενώ περιμένεις στο περίπτερο για τσιγάρα.
Στην περίπτωση που δεν ακολουθήσεις τη συμβουλή της ερευνητικής μας ομάδας, κατά την οποία σου ευχόμαστε να σου καεί η motherboard, αγόρασε κανένα πυργάκι και κανένα περίεργο φύκι, για να είναι πιο ευχάριστη, τουλάχιστον, η διαμονή σου μέσα στη φανταστική σου γυάλα.


Μετά από αυτή την εισαγωγική κατάθεση δεδομένων, η ερευνητική ομάδα μας η οποία εργάζεται ολημερίς κι οληνυχτίς, δεσμεύεται να επανέλθει με νέες αποκαλύψεις στο ζήτημα των ψαριών. Μέχρι τότε περιμένουμε τις δικές σας εμπειρίες, οι οποίες είναι εξαιρετικά πολύτιμες για τη συνέχιση του θεάρεστου έργου μας.



Δευτέρα 5 Απριλίου 2010

Decadence Λάιβ

Μετά το www.apisti.com, μετά το 60 megabyte Ram, η τεχνολογία έρχεται για άλλη μια φορά να δέσει με την παράδοση, και να εκφράσει την καψούρα με έναν τρόπο αναβαθμισμένο, φέρνοντας ακόμα και τα πιο σκληροπυρηνικά κομπιούτερ γκιγκζ, ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που λέμε μεταμετά σκυλάδικο. Δικό σας...

Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010

Κατεβάζετε λίγο την ασπίδα σας να βλέπουμε οι πίσω;





Ακολουθώντας τη χρόνια παράδοση στον πολιτισμό, τις τέχνες και τα γράμματα, η Θεσσαλονίκη πρωτοπορεί για άλλη μια φορά στο κόσμο της Σκέψης και της Τέχνης. Στα πλαίσια της νέας μεγάλης καμπάνιας του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη,σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, για την αναβάθμιση του μορφωτικού επιπέδου των ''εργαζομένων'' του,η πόλη μας είναι η πρώτη, ναι! η πρώτη που προσφέρει αυτή τη δυνατότητα. Ένα όμορφο χειμωνιάτικο (προς άνοιξη) απόγευμα, ο κεντρικός δρόμος μπροστά στη μονή Λαζαριστών αποκλείστηκε, και εμφανίστηκαν 5 κλούβες και 3 περιπολικά. (βλέπετε, χρησιμοποιώ ''πολιτισμένη'' ορολογία) Μην ήτανε δρακόντεια μέτρα ασφαλείας? Μην έφτασαν οι άγριοι μέχρι τη Σταυρούπολη για το λεγόμενο σπάσε-κάψε? Μην ήρθαν να πάρουν τη Πόλη (από το Σταυρούπολη) οι σοσιαλιστες? Όχι. Τίποτα από όλα αυτά. Από τα οχήματα, κατέβηκαν, με full εξάρτηση παρακαλώ,αν εξαιρέσουμε τα κράνη και τις ασπίδες, τα οποία θεωρούνται extra accessoires και εμφανίζονται μόνο σε μεγάλα ιβέντς, οι γνωστοί, και αγαπητοί σε όλους Προστάτες του Πολίτη. Μια πανδαισία από μπλε και πράσινο πλημμύρισε την περιοχή μπροστά στο θέατρο, και όλο αυτό το δίχρωμο μπουλούκι πέρασε (το πιθανότερο για πρώτη φορά) την πόρτα του θεάτρου της μονής Λαζαριστών.

Κ Ι Ν Η Σ Α Ρ Α!!!!Επιτέλους να ψυχαγωγηθούν (βλέπετε,δεν λέω διασκεδάζουν) και λίγο αυτά τα καημένα τα παιδιά, που ξεροσταλιάζουν στους δρόμους όλη μέρα κι όλη νύχτα και δεν έχουν χρόνο να διαβάσουν ένα βιβλίο βρε αδερφέ, να πάνε μια αβάν πρεμιέ σαν άνθρωποι.....

(Δεν θα αναφερθώ στο γεγονός ότι μπήκανε τσάμπα, ενώ τα μαθητάκια ακόμα πληρώνουν, γιατί θα χαλάσει το κλίμα και δεν το θέλω.)

Το σοκ και δέος που προκλήθηκε στους παρευρισκόμενους συντρόφους και συντρόφισσες (έχουμε κ εμείς καλλιτέχνες, αμέ πώς) δεν τους επέτρεψε να απαθανατίσουν το μοναδικό θέαμα. Παρόλαυτα έχουν ήδη δεσμευτεί για την παροχή οπτικοακουστικού υλικού στην επόμενη εκπαιδευτική εκδρομή της οποίας θα γίνουν μάρτυρες. Για τους ανυπόμονους, έχετε τα μάτια σας ανοιχτά και τις κάμερες έτοιμες...Coming soon to a theatre near you..







Υ.Γ.: Η ταινία ομολογώ, δεν μου άρεσε, αλλά από ιδέες άλλο τίποτα...Βρε λες να κλειδώσουμε τις πόρτες;;.....