Ζήτημα ζωής και θανάτου

Κάπου ανάμεσα σε καθόλου ευχάριστες σκέψεις φασιστών, κυνηγημένων μεταναστών, μιντιακών (και δυστυχώς όχι μόνο) ζόμπι, και όσων για άλλη μια φορά άφησα πίσω μου, ανακαλύπτω την διεστραμμένη ηρεμία που μπορεί να μου προσφέρει ένας ''διεστραμμένος'' δημόσιος χώρος. Και ενώ έψαχνα να εμπλουτίσω την κατάρτισή μου επί του θέματος, ανάμεσα στις ιντερνετικές κατάρες των θρηνούντων συγγενών και τις ανυποψίαστες διαφημίσεις του πάρκου ως το απόλυτο γκοθ σποτ, ανακάλυψα ένα ποίημα που μου φαίνεται να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, ζώντων και νεκρών.

Mrs Collier grins, eyes rolled far back into her head,
stinging nettles exploding from the bramble patch between
her legs, when two gay boys finally collapse on her tombstone.
She’s pleased for them, remembering how prudish she had been;
The ankle-length bloomers she had bought one winter, the table legs
sheathed for fear of swooning. 
In death, she thrives and wriggles like a babe.
 Tree roots creep up Reverend Smith’s long johns &
his long-dead lungs heave a sigh. Even the granite angels look sated,
he thinks, left serene and topsy-turvy by the orgiastic greenery.
The council left the cemetery to the lushness of nature, & nature
lustily, joyfully, has taken it back.
 A La Sainte Union girl flings away her virginity 
in the name of thirty-one years of happy corpses.
Condoms on the graves, spilling sperm on to the soil. 
Lady Abney loves it. 
Out of earth we were formed, intones the Reverend silently,
& Unto earth we must return.

της Ashna Sarkar

Τι χαζή...

πέρασα τόσο καιρό επενδύοντας στη φαντασιακή παρουσία σου

που ξέχασα την απουσία εκείνων που θυμόντουσαν ο,τι λείπω.

πάλι καλά που ο καιρός έχει γυρίσματα.

Κρίση ταυτότητας

This is the city where men are mended.

i lie on a great anvil...

I entered the stomach of indifference, the wordless cupboard...

This is the after-hell: I see the light...

A current agitates the wires

volt upon volt. Catgut stitches my fissures.

A workman walks by carrying a pink torso.

The storerooms are full of hearts.

This is the city of spare parts...

On Fridays the little children come

to trade their hooks for hands.

Dead men leave eyes for others.

Love is the uniform of my bald nurse...

My mendings itch. There is nothing to do.

I shall be good as new.

Σ.τ.Β:Το απόσπασμα είναι από το ποίημα της Sylvia Plath /The Stones και το σκίτσο είναι του Derek Hess

Δυσανεξία στο σούσι

Δεν είναι διαφήμιση. Συμβαίνει στην πραγματικότητα. Σε διάφορα εστιατόρια, όχι μόνο στην Ιαπωνία αλλά παγκοσμίως, αντί για πιάτα χρησιμοποιούν μοντέλα. Θεωρητικά χρησιμοποιούν και άντρες και γυναίκες. (Εγώ όσο έψαξα μόνο γυναίκες- πιάτα βρήκα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν έβρισκα και άντρες θα ήταν καλύτερα.) Μάλλον λόγω κρίσης, για να γλιτώσουν τον λαντζιέρη. Ή για οικολογικούς λόγους, ξέρετε πόση ενέργεια καταναλώνουν τα πλυντήρια πιάτων;

Τι είπατε; Είναι υποτιμητικό να πουλιέται έτσι το ανθρώπινο σώμα; Το βρίσκετε σεξιστικό; Άντε καλέ.. Εμένα πρόσφατα με ενημέρωσαν ότι δεν υπάρχει ούτε σεξισμός ούτε εμπορευματοποίηση του σώματος, ξεπεράστηκαν αυτά λέει. Σας το λέω λοιπόν και εσάς, να το ξέρετε.

Υ.Γ.: Αν κάποιος βλέποντας αυτή τη φωτογραφία αναγνωρίσει κάποιο είδος τέχνης ή το θεωρήσει μια διασκεδαστική καινοτομία του προτείνω να πάει να πνιγεί. Στα σοβαρά.

Φωτιά στα Σαββατόβραδα

Τα είπε η Άντζελα/ Φωτιά στα Σαββατόβραδα, τα είπε ο Γιώργος /Κάθε βράδυ του Σαββάτου, τα είπαν οι Στέρεο Νόβα/ Γιατί είναι Σάββατο βράδυ, σαν τον Ποιητή του δρόμου όμως δεν τα είπε κανείς.

Ο καιρός στα χρόνια της καταστολής

Φυσικά και δεν υπάρχει προτιμότερη καταστολή. Δηλαδή στο γκάλοπ:

Στις διαδηλώσεις, κατά την εφαρμογή της

κατασταλτικής μεθόδου, προτιμάτε να σας:

α. Δέρνουν

β. Ψεκάζουν

γ. Συλλαμβάνουν

δ. Όλα τα παραπάνω

ε. Τράβα ψόφα.

η απάντηση είναι προφανής. (το ε, για όσους έχουν αμφιβολίες)

Και ενώ ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, κάθε χώρα καταφέρνει ακόμα να διατηρεί εκείνα τα ήθη, έθιμα, αλλά και παραδόσεις που συγκροτούν την ιδιαιτερότητα του κάθε πολιτισμού. Έτσι και η καταστολη, μαζί με την κουζίνα και τα τοπικά αξιοθέατα, δίνει στοιχεία για την κουλτούρα κάθε λαού.

Χαρακτηριστικά αναφέρονται:

Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία: το μεσογειακό ταμπεραμέντο των γνωστών κοινωνικών λειτουργών, εκδηλώνεται με βρισίδια, ξύλο, δακρυγόνα, συλλήψεις, το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί στη διάρκεια των διαδηλώσεων.

Γερμανία: ξύλο, κάμερες, συλλήψεις. Αρκετά συγκρατημένα και πάντα με επαγγελματισμό, καθώς μιλάμε για μια εξελιγμένη και ''πολιτισμένη'' χώρα της ευρώπης, η οποία δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της η καταστολή της να είναι πιο έντονη από τη γεύση των φαγητών της, και πιο θερμή από τα καλοκαίρια της.

Αγγλία: Εδώ θα σταθούμε, διότι αξίζει να σημειωθεί το παράδειγμα της Αγγλίας ως απόδειξη ότι ''στον- καπιταλισμό-θα-επιστρατεύσουμε-μέχρι-και-τα-καιρικά-φαινόμενα''. Διότι ενώ το ξύλο δεν φεύγει ποτέ απ το μενού, στην αγγλία εφαρμόζεται μια επαναστατική μέθοδος καταστολής. Το kettling. (του ουσιαστικού kettle που σημαίνει χύτρα, κατσαρόλα, μάλλον γιατί σ' αφήνουν να βράσεις στο ζουμί σου) Κατά την διάρκεια του kettling, μεγάλες ομάδες γνωστών κοινωνικών λειτουργών κυκλώνουν μικρές ή μεγάλες ομάδες του όγκου της διαδήλωσης και τις απομονώνουν. Ο αποκλεισμός αυτός μπορεί να κρατήσει από 1 ώρα μέχρι όσο έχουν όρεξη οι γνωστοί κοινωνικοί λειτουργοί. (συνήθως έχουν πολλή όρεξη..). Θα μου πείτε, μα καλά είναι αυτό μέθοδος καταστολής; Ω!, ναι. Διότι κατά τη διάρκεια του kettling, δεν μπορείς να φύγεις από τον κλοιό, ούτε αν κατουριέσαι, ούτε αν πεινάς, ούτε αν έχεις πάθει αφυδάτωση, ούτε αν πρέπει να πας να ταΐσεις το ψάρι σου (βλ. Αλιευτική στην καθημερινή ζωή). Δε φεύγεις λέμε! Ενδεχομένως την άνοιξη να χρησιμοποιηθούν και άλλες μέθοδοι ,αυτή τη στιγμή πάντως, με τη θερμοκρασία στους -2, και το χιόνι να στολίζει όλο αυτό το μαγευτικό σκηνικό, νομίζω ότι μετά από 5 ώρες υπό kettling, και ενώ έχει σταματήσει η κυκλοφορία του αίματος σου μπορεί και να αναφωνήσεις

''Πετάξτε μας τα δακρυγόνα να τελειώνουμε''.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα kettling

Η αλήθεια μάλλον είναι ότι όλα συνηθίζονται- άλλωστε οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι έχουν περάσει και πολύ χειρότερα. Ή ακόμα κι αν δεν συνηθίζονται, αυτή η διαλεκτική των πραγμάτων μπορεί τουλάχιστον να σώσει κάπως την κατάσταση. Γιατί, μεταξύ μας, αν φοράς 3-4 πουλόβερ κάτω από το παλτό σου, μάλλον το ξύλο πονάει λιγότερο..

Ημερολογιακό Για Λίγους

Οι πολλοί δεν θα καταλάβετε, οπότε μπορείτε απλά να αγνοήσετε την ύπαρξη αυτής της ανάρτησης.

Πήγαμε προχθες σε ένα πάρκο. Από αυτά τα ωραία, τα ευρωπαϊκά. Δέντρα, παχύ γρασίδι, κόσμος που έκανε τζόγκινγκ, μαμάδες με καρότσια, μπαμπάδες (ευρωπαϊκό, είπαμε) με καρότσια, παιδάκια και φυσικά σκυλιά. Έρχεται κοντά μου λοιπόν ένα σκυλάκι από εκείνα που είναι φουλ ζαρωμένα και είναι τόσο άσχημα που είναι όμορφα τελικά, και είναι προφανές ότι πάμε για στιγμές αμοιβαίου ναζιού. Εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Διότι μέχρι στιγμής χρησιμοποιούσα εκφράσεις του στυλ:

''Πού 'ν' το μωρέ αυτό''/''Τι πλάσμα είσαι εσύ??'' και διάφορα τέτοια σε ανάλογη τονικότητα, όχι βέβαια γιατί περίμενα απάντηση, αλλά για να καταλάβει το ζωντανό ότι όλα κομπλέ, τώρα παίζουμε. Γενικώς είναι μια τακτική η οποία δεν έχει αποτύχει ΠΟΤΕ, εκτός αν το ζώο είναι αντισόσιαλ, κάτι το οποίο δεν συνέβαινε με το συγκεκριμένο του πάρκου.

Αρχίζω λοιπόν τα γνωστά (''Πού 'ν' το μωρέ αυτό''/''Τι πλάσμα είσαι εσύ??'' κλπ), και το ζώο σταματάει, με κοιτάει με απορία, και φεύγει!!! Το ξαναφωνάζω, ξαναέρχεται, του ξαναλέω τα γνωστά, με ξανακοιτάει με απορία και ξαναφεύγει. Και ξαφνικά μου έρχεται μια τρελή τρελή σκέψη.

ΤΟ ΖΩΟ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Το ξαναφωνάζω, ξαναέρχεται, και του λέω την ατάκα που του άξιζε, στη γλώσσα του.

YOU'RE SUCH A CUTE LITTLE DOOOOG

Υ.Γ.1: Παρακαλώ να μεταφερθεί στον εμπνευστή της ατάκας, που είναι τσέλιγκας και δεν έχει ίντερνετ.

Υ.Γ.2: http://www.raincitystory.com/flash/screenclean.swf (μπόνους για τους πολλούς που δεν θα καταλάβουν)