Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Ζήτημα ζωής και θανάτου


Κάπου ανάμεσα σε καθόλου ευχάριστες σκέψεις φασιστών, κυνηγημένων μεταναστών, μιντιακών (και δυστυχώς όχι μόνο) ζόμπι, και όσων για άλλη μια φορά άφησα πίσω μου, ανακαλύπτω την διεστραμμένη ηρεμία που μπορεί να μου προσφέρει ένας ''διεστραμμένος'' δημόσιος χώρος. Και ενώ έψαχνα να εμπλουτίσω την κατάρτισή μου επί του θέματος, ανάμεσα στις ιντερνετικές κατάρες των θρηνούντων συγγενών και τις ανυποψίαστες διαφημίσεις του πάρκου ως το απόλυτο γκοθ σποτ, ανακάλυψα ένα ποίημα που μου φαίνεται να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, ζώντων και νεκρών.

Mrs Collier grins, eyes rolled far back into her head,
stinging nettles exploding from the bramble patch between
her legs, when two gay boys finally collapse on her tombstone.
She’s pleased for them, remembering how prudish she had been;
The ankle-length bloomers she had bought one winter, the table legs
sheathed for fear of swooning. 

In death, she thrives and wriggles like a babe.
 Tree roots creep up Reverend Smith’s long johns &
his long-dead lungs heave a sigh. Even the granite angels look sated,
he thinks, left serene and topsy-turvy by the orgiastic greenery.
The council left the cemetery to the lushness of nature, & nature
lustily, joyfully, has taken it back.

 A La Sainte Union girl flings away her virginity 
in the name of thirty-one years of happy corpses.
Condoms on the graves, spilling sperm on to the soil. 

Lady Abney loves it. 
Out of earth we were formed, intones the Reverend silently,
& Unto earth we must return.
της Ashna Sarkar

Δεν υπάρχουν σχόλια: